De vriendelijke man….

Gedachten!…..
gedachten ze komen,
gedachten doordringen,
soms je bestaan.
Gedachten gaan…
gedachten!…..

Februari 2012
Het was al gepland, maar hadden vooraf niet voorzien dat we het echt ook zóó nodig hadden, ons weekendje ‘weg’ op de Veluwe.

Het is guur er staat een straffe wind, dikke donkere wolken dreigen dat er buien aan gaan komen toch willen we naar buiten een eind lopen!…
De wandelschoenen aan paraplu mee, is die niet voor de regen dan dient hij wel als wandelstok. We hebben de pas er flink in, zwijgend lopen we naast elkaar met ieder onze eigen gedachten….
We dwalen af van de paaltjesroute maar dan is de route toch langer dan we verwacht hadden en willen ergens wel een kop koffie drinken, maar dan is er net in de verste verte geen restaurantje te vinden.
We lopen verder…..

Hij komt ons luid blaffend tegemoet gerend een grappige kleine jack russel en je kunt mij op de knieën krijgen voor zo’n kleine viervoeter, de kleine (pup) ‘jackie’ laat zich flink aanhalen.
Goedemiddag….hoor ik een donkere mannenstem zeggen, ja natuurlijk bij zo’n klein hondenmormel hoort ook een baasje.
Het werd een aangenaam gesprek, deze vriendelijke man had tweehonderd meter verderop een camping aan de bosrand, met vaste chalets en verhuur van een vakantiehuis(je)
Zijn hobby kwam ter sprake ‘loop maar even mee’ zei de man……
Ja maar we…….er was geen ontkomen aan de vriendelijke man met de kleine ‘jackie’ draaide zich om en wij volgden gedwee.
Wat we toen in een grote schuur zagen staan deed onze mond open vallen….
Een schitterende trouwkoets en een prachtige gerestaureerde oude koets dan nog een mooie arre-slee waar hij nog mee bezig was om deze van een nieuwe verflaagje te voorzien. En de man vertelde….vertelde….en vertelde, ondanks de prachtige verhalen hadden we ondertussen al en paar keer aangegeven dat we verder wilden gaan, maar zijn verhalen bleven ons toch ook boeien.
Buiten de bruidsparen die konden kiezen welke koets ze wilden voor hun trouwdag, had hij nog een “wagen” in een andere schuur staan waar hij ritten mee maakte door de bossen en de grote heidevlaktes van de prachtige omgeving daar.
Natuurlijk moesten we ook het mooie glanzende zwarte friese paard nog bewonderen, en niet te vergeten ‘het’ vakantiehuis(je)….
Het werd nu  toch echt tijd om te vertrekken, maar wel met de afspraak dat we terug zouden komen na de zomer en dan jawel in het vakantiehuisje!…

Het is zover…….oktober…2012
We zijn onderweg naar het vakantiehuisje van de vriendelijke man die we acht maanden daarvoor bij toeval hadden ontmoet.
Zou hij nog wel zo vriendelijk zijn? zou zijn vrouw die we later nog een keer aan de telefoon hadden ook zo vriendelijk zijn? we wisten toen nog niet wat we nu wel weten!…..

Hallo, daar zijn we dan……
Een strak geklede dame deed open en heette ons hartelijk welkom, liep voor ons uit en maakte ons wegwijs in “het huisje”.
De inrichting was jaren zestig/zeventig, met nog perzische tapijtjes op de tafels ook in de hal op de vloer, maar alles was super schoon en je kon niets bedenken of het was aanwezig.
De vriendelijke man kwam ook aanlopen en zowel de man als de vrouw praten honderd uit ….alsof ze ons al jaren kenden.
Hebben jullie wel eens wilde zwijnen in het donker in de natuur gezien? vroeg de man.
Nee???…   ( manlief wel die is op de Veluwe groot gebracht)
Oké zei de man, acht uur kom ik jullie halen en rijden we door het bos op zoek naar wilde zwijnen!….Precies acht uur stapten we in de ‘Landrover’ manlief voorin, de vrouw en ik achterin. Na enige tijd rond gereden te hebben en ondertussen de leuke anekdotes van de man aangehoord te hebben en zo ook onze lachspieren behoorlijk getraind werden die de laatste tijd nogal vast waren gaan zitten…zagen we ze ineens.
……Kijk daar,  in de verte aan de kant van de weg in de berm glinsterende oogjes in de koplampen van de auto, dichterbij gekomen zagen we ze…vijf zwijnen.
Maar dan…. de vrouw naast me deed haar autoraam naar beneden en gooide oud brood naar buiten, wat we toen zagen en hoorden was gewèldig van alle kanten kwamen de zwijnen aangerend van groot tot klein.
We genoten van dit geweldige spektakel in de donkere avond.

Na onze ‘zwijnenrit’ werden we nog uitgenodigd door het echtpaar om mee naar binnen te gaan en daar een paar films van de omgeving te gaan bekijken.
Het was één van de gezellige ontmoetingen die week.
Samen met het echtpaar hebben we die week nog een avond wilde zwijnen, reeën, en een edelhert gezien, een prachtig avond waarbij de maan ons hielp door bij te schijnen zodat we dit schouwspel  nog beter konden bekijken.
Verder nam de man ons nog een middag mee voor een rit met twee paarden en wagen door de bossen, het was koud maar goed aangekleed zaten we te genieten  van de prachtige kleuren die de herfst ons als een kadootje gaf.
Het bruine beukenbladtapijt ritselde onder de hoeven van de paarden
De verhalen van de man over de omgeving waren indrukwekkend hij liet de paarden dan ook regelmatig even stilstaan!…

Een week waar we twee erg aardige gastvrije mensen hebben leren kennen.
………We voelden ons meer als welkom die week……

Een zonovergoten koude dag, wandelschoenen aan de kraag omhoog, zo gaan we een eind lopen!….
We hebben de pas er flink in, zwijgend lopen we naast elkaar met ieder onze eigen gedachten!…
…….Dankbare gedachten……

.

De reddende engel!…

Ze deed het weer!…
Ze was er weer!….

Om persoonlijke redenen stond het bloggen op een laag pitje, je kon de moed niet opbrengen de digitale pen onder je vingers te plaatsen!!!….
Dan krijg je ook nog eens te horen van Weblog (waar je nog bij hoorde) dat je er uitgeknikkerd wordt omdat je niet genoeg meer schrijft  zakt de moed je helemaal in de schoenen, dus plaats je toch maar een “blogje” om niet helemaal uit het digitale gezichtsveld te verdwijnen.
Dan is ze er weer…. de reddende engel!…

Om een lang verhaal kort te maken.
Je hebt weblog de rug toegekeerd…..
Je wist ook dat er door de migratie bij weblog heel wat haperingen waren wat je tegenhield om hiermee verder te gaan.
Dus …punt… erachter

Je bent nu bij wordpress………en hebt het gevoel dat je er weer bij hoort…..
Je (probeert) wilt en kunt weer gaan schrijven……
Om samen met jullie die mij volgden mijn verhalen weer te delen.

Ze deed het weer……Ze was er weer…….De reddende engel.
Bedankt muzikale engel!…

Machteloos……..

Machteloos….
Onbegrijpelijk….

Soms sta je met de rug tegen de muur…..

Je schrijft…..
Je schrijft omdat je het verleden en heden moet verwerken!……
Dan komt er een tijd dat je de energie niet hebt te schrijven, maar het wel weer wilt gaan doen, wanneer??? de tijd zal het leren…..
Toch word ik nu gedwongen iets te schrijven, want anders zullen de al uit mijn hart geschreven dierbare blogs weggehaald worden!…

Ik hoop binnenkort weer wat meer van me te laten horen……………

 

Ps. per 9 november 2012 zijn al mijn logs vanuit Weblog verplaatst naar WordPress en ga ik hier verder loggen. Ben blij dat alles zo veilig gesteld is en bewaard kan blijven.

Na regen komt zonneschijn!…

 

Weet je het nog?….
Hoe zonnig kan het zijn…
Het was in de maand oktober….

Het zijn broer en schoonzus die met enige regelmaat hun eigen mooie provincie Friesland even inruilen voor het heuvelachtige landschap van de provincie Limburg.
Weet je dat de temperatuur daar vaak iets hoger is dan hier in het noorden?….
Weet je dat het daar minder regent als hier in het noorden?…
Hmmmmm!!!……???….

Het regent hier in het noorden al een paar dagen terwijl er in Limburg bijna nog geen buien zijn gevallen volgens broer en schoonzus die al een paar dagen vertoeven in Maastricht en omgeving.
Oké…..dit is een uitdaging!…

We zijn op weg naar Limburg……
De buien die ons achtervolgen en inhalen tijdens de reis liegen er niet om,
hoosbuien met onweer en hagel kletteren op de auto neer.
Na de nodige tussenstops komen we in Limburg bij het hotel aan, waar we eerst een onweersbui over ons heen laten komen voor we  de auto verlaten.
Hoezo geen regenbuien in Limburg…….
Maar dan…..de dagen erna.

We maken met broer en schoonzus een wandeling, de zon schijnt en de temperatuur is voor de tijd van het jaar erg goed.
We lopen door een heuvelachtig gebied waar we dassenburchten bewonderen een dassenburcht heeft veel ingangen, een hoop geel zand laat ons zien waar de ingang van zo’n hol ligt.
Dassen hebben we niet gezien, die komen meestal pas in de avond en nacht tevoorschijn.
We zien waar de maretakken (mistletoe of ook wel vogellijm genoemd) zich als parasieten nestelen in de toppen van de bomen.
Dassenburchten kennen we in de noordelijke provinciën ook maar maretakken zijn hier niet te vinden die komen voornamelijk in Zuid-Limburg voor.
Onze weg gaat  door bossen, langs beekjes, en landerijen we lopen daardoor soms ineens tussen een kudde koeien, die ons nastaren alsof ze willen zeggen,
hé noorderlingen geniet maar van het mooie weer en de omgeving hier!…

De zon schijnt op een bankje wat er heel uitnodigend uit ziet.
We strijken neer op het bankje om onze voeten even rust te gunnen en de zon toe te laten op onze gezichten……..
Ook genieten we van de zelf gebakken pannekoeken met rozijnen die broerlief heeft meegenomen (broer en schoonzus logeren niet in een hotel maar een huisje)

Zeg broerlief weet je dat jij het zorgzame van onze moeder hebt!…. als ze daar boven nu op ons neerkijkt zal er een glimlach op haar gezicht verschijnen….
Weet je nog……
dat er altijd iets lekkers op het aanrecht lag….als jij en ook onze andere twee broers thuis kwamen van een avondje stappen!….
Dat toen we allemaal het huis al uit waren moeder nog vaak ons lievelingsgerecht maakte als we bij onze ouders waren.
Wat was/is dan jouw lievelingsgerecht vraagt mijn broer aan mij,  ik begin te lachen weet je dat echt niet meer?….griesmeel pudding met rozijnen, met moeder haar eigen gemaakte bessensapsaus….en die van jou?…. watergruwel (ook wel krentjebrij genoemd) maar dan ook weer door moeder zelf gemaakt met eigengemaakte bessensap.
Nu hebben we het alleen nog maar over het ‘nagerecht’ van twee van de vijf kinderen!!!….
We weten in ieder geval zeker dat moeder met weinig geld moest zien rond te komen maar wij als kinderen niets te kort kwamen.

….Kom zullen we weer verder lopen….
Tijdens onze wandeling kan ik het niet laten een paar appels van een “verlaten” boom te plukken, om later te ontdekken dat ze echt heerlijk zijn …
Na een fantastische dag…met zon…is het heerlijk genieten van onze nachtrust.

Vandaag staat er een fietstocht op ons programma.
We gaan een tocht langs de Maas maken en beginnen in Maastricht.
Broer heeft de route op de kaart uitgestippeld zijn hobby is zoveel mogelijk mooie bezienswaardigheden tegen te komen tijdens een wandel of fietstocht.
Het is wederom een mooie dag met zo nu en dan een zonnestraal die achter het wolkendek tevoorschijn komt en hiermee de aarde even wat extra licht geeft.
De fietstocht valt wat tegen er zijn veel omleidingen vanwege werkzaamheden die net in deze periode van het jaar plaatsvinden.
Toch hebben we boven op een heuvel de werkzaamheden van graafmachines en de af en aan rijdende zandauto’s een knap staaltje werk zien verrichten.
De kapelletjes en kruizen met teksten ontbreken ook niet tijdens onze tocht, we komen ze op veel hoeken van straten tegen, de één keurig verzorgd met soms verse bloemen.
Bij de ander mogen ze het Jezus beeld wat vaak aan deze kruizen hangt wel eens met een “badspons en handdoekje” liefdevol schoonmaken is onze mening.
Als we na toch wel een leuke fietstocht weer in Maastricht aankomen duiken we eerst een gezellig café binnen om daarna nog even de stad in te gaan.
Het is al donker als we weer op onze fietspedalen stappen.
We nemen afscheid van broer en schoonzus want morgen is voor ons de vertrekdag al weer aangebroken.
Na het ontbijt gaan we uitchecken………en willen weer richting het noorden gaan, maar het mooie zonnige weer doet ons besluiten eerst nog een flinke wandeling te maken.
Op een terras met het gezicht richting zon en een kop koffie met “de echte” Limburgse vlaai genieten we nog even na van onze zonnige en droge dagen in Limburg.

Nu wil ik nog wel even zeggen dat dit echt niet de eerste keer was dat we in Limburg waren, maar wel een reden om de provincie Limburg weer eens te bezoeken.
Later thuis…..broer en schoonzus zijn op visite…….
Ja, ja, lieve broer en schoonzus jullie hadden deze keer gelijk!!!….
Maar weet wel, we gaan deze uitdaging zeker nog een keer aan!!!….

Een nieuw jaar…..2012

 

Het begin van een nieuw jaar….

Ze wil niet mee doen aan al die goede voornemens die zovelen hebben als er weer een nieuw jaar is begonnen.
Waarom een nieuw jaar beginnen met goede voornemens, als een jaar 365 dagen telt en je elke dag in kunt vullen om er een goede en positieve dag van te maken!…

De bel gaat….
Ben je klaar?…
We gaan weer één van onze wandelingen maken waar we altijd zo van genieten.
We zijn vriendinnen al meer dan dertig jaar.
Wat we gemeen hebben is wandelen, fietsen en genieten van de natuur.
Maar ook herinneringen ophalen tijdens onze wandel en fietstochten.

Vandaag gaan we een boswandeling maken, en starten bij een theehuis wat midden in een prachtig bosgebied staat, wetende dat we daar straks na onze wandeling heerlijk gaan genieten van een kop thee/koffie met iets lekkers!!!…..
In plaats van een dik pak sneeuw zoals vorig jaar om deze tijd is het nu nat en vochtig in het bos maar we hebben onze wandelschoenen aan die daar wel tegen kunnen.
…Zie je die boom daar, van deze boomsoort maakte mijn vader vroeger fluitjes voor ons, hij knipte dan een tak van de boom en wist met behulp van een mesje er een prachtig exemplaar van te maken, we stonden er met de neus bovenop als hij ze maakte en wat waren we blij met zo’n prachtig fluitje en ook heel erg trots op onze vader dat hij dat kon.
…Maakten jullie vroeger ook  fluitjes van de top van groen oeverriet? we doen dit nu nog wel eens als we langs een kanaal of plas lopen waar riet staat ….
Je pelt het riet, dan hou je een hol buisje riet over, je pelt zo verder tot het niet meer gaat, je kunt ongeveer vier fluitjes uit een stengel halen en ieder hol rietbuisje maakt zo zijn eigen geluid als je er op blaast.
Blaas op alle vier tegelijk…. en je hebt een kleine fanfare…
We lopen al genietend verder.
…Kijk hier staan nog mooie paddestoelen,  “vroeger” mochten we die nog plukken!…

Jopie zit op haar hurkjes en kijkt naar het groene mostapijt onder haar voetjes, ze streelt er met haar handjes overheen,ook ziet ze een eindje verderop een paar donkerrode paddestoeltjes staan, ineens bedenkt ze dat ze al dit moois graag heel dicht bij haar wil hebben….
Jopie loopt op een drafje naar huis….
Moeder?… heeft u nog een lege schoenendoos, ik wil zo graag een kijkdoos maken met mos, takjes en paddestoelen.
Moeder glimlacht en zoekt net zolang tot ze een doos voor haar kleine meid heeft.
Het wordt een erg mooie kijkdoos, Jopie is er trots op en wil hem de volgende dag mee naar school nemen dus zet ze de kijkdoos op de grond naast haar bed, zo heeft ze al dat moois dichtbij haar en kan ze lekker naar dromenland vertrekken.
Als Jopie wakker word weet ze het direct weer ” haar kijkdoos” en wil hem nog eens gaan  bewonderen.
Maarrrrrrr………waar is de kijkdoos….
Jopie kijkt  onder, naast  en achter haar bed maar geen kijkdoos.
Huilend gaat ze naar moeder, die Jopie liefdevol in haar armen sluit en vertelt dat ze s’avonds voordat ze naar bed ging nog even bij haar meisje wilde kijken of ze lekker lag te slapen, ze dat deed in het half donker en zag daardoor de kijkdoos op de grond niet en was er per ongeluk boven op gaan staan…..met als resultaat, alles stuk en plat.
Moeder vind het ook heel erg wat er gebeurd is en beloofd dat ze samen met Jopie nog een keer het bos in zal gaan en ook samen met Jopie een nieuwe kijkdoos zal gaan maken.
Dat het wederom een mooie kijkdoos werd bleek wel uit de reacties die ze kreeg van haar klasgenootjes en de juf die de kijkdoos echt te “kijk” zette helemaal voor in de klas!!!…….

We lopen verder en zien…luisteren…en genieten…van al het moois wat de natuur ons te bieden heeft tijdens de wandeling die we maken, en staan ook met enige regelmaat even stil en “luisteren” met respect naar de “stilte” om ons heen……
Een zucht!……van verlichting!!…….

Dit was in ieder geval één van de 365 mooie en positieve dagen van 2012
met ook een beetje “verleden” daarbij.

 

Hond en vriend!!!…

 

30-06-1994……SAM……26-11-2011.

Je was en bent nog steeds onze kleine vriend…
je voelde als er verdriet was…
je wist met je kleine natte neus te troosten…
je wist wanneer er blijdschap was
je gaf veel liefde en kreeg veel liefde…
je wist en kon meer dan we dachten.
Je was één en al energie!…

Je werd oud, maar
je had nog zoveel wilskracht…
je lichaampje werd dunner…
je werd moe en wilde niet meer wandelen,
je wilde graag bij ons liggen…
je wilde ons horen en zien…
je wilde slapen…
je kon niet meer…
In onze armen…ben
je voor altijd gaan slapen!!!….

Het is stil in huis…het is leeg in huis.
Soms hoor ik je nog…
soms voel ik je nog…
soms ruik ik je nog…
soms praat ik nog tegen je…

Lieve SAM…

Liefde heb je gegeven.
Liefde heb je gekregen.
Jaren hebben we van je genoten.
Bedankt dat je zolang bij ons was
en onze kleine vriend wilde zijn!!!…