Verrassing…….

WEEKEND…..

Een gewone zaterdagmorgen,
of toch niet……

Het is 30 okt…..
Zoveel jaren terug, gaven manlief en ik elkaar het “JA” woord.
Tijdens het ontbijt haalden we samen heel wat herinneringen op van toen, “de dag”
Zoals ieder jaar, was daar ook weer een prachtig boeket rode rozen….

Tijd voor de alledaagse dingetjes die dag.
Het boodschappenlijstje lag klaar,
de wasmachine draaide.
Terwijl ik druk bezig was kwam manlief naast me staan en zei:
‘Stop maar waar je mee bezig bent en pak je koffer we gaan een nachtje weg’.
Ja maarrrrrrr……
Niks ja maar, dit is en bevel…..

VERRASSING…….

Terwijl ik, helemaal de kluts kwijt ben omdat ik niet weet wat me te wachten staat
zoekt manlief rustig zijn spulletjes bijelkaar.
Lieverd….wat moet ik aan….wat moet ik mee…..
Zijn diplomatieke antwoord.
Jij weet je altijd goed te kleden als we uit gaan, dus….
Maar neem je niet teveel mee, zoals je meestal doet.
Ja dat is makkelijk zeggen als je niet weet wat er te gebeuren staat,
zo komt er toch weer teveel in de koffer.

Er is overal aan gedacht, Sam de kleine hond wordt bij de jongste dochter afgeleverd.
Daarna kunnen we op weg naar ….??
Wat ik ook probeer, om er achter te komen waar we heen gaan het blijft bij een lach
van manlief van oor tot oor.
Hij is daar altijd een kei in geweest, een verrassing bewaren tot het moment daar is.

Na een paar uur rijden komen we in een omgeving waar we al een paar keer eerder
zijn geweest, dus mijn gedachten…..LEUK…..
Daar bijna aangekomen koerst manlief toch nog weer een ander richting.
Opzij kijkend zie ik weer die smile van oor tot oor.

Na enige tijd komen we aan bij een geweldig mooi hotel in een leuk dorpje.
We worden hartelijk ontvangen en naar onze hotelkamer begeleid.
Daar hoor ik van manlief wat de avond ons zal brengen.

Een Ierse avond staat ons te wachten

Ierse muziek en dans is iets waar je mij een heel groot plezier mee doet
en wie weet dat beter dan manlief.
Er was die avond een Iers menu…..(per toeval mijn lievelingsgerechten)
Een geweldige Ierse band “The John O’Gods”….
En dit allemaal in een geweldige ambiance, met de kleur wit als hoofdmoot
(per toeval de kleur die mij heel erg aanspreekt)

Wat een avond…..
Het was genieten……
Na zo’n geweldige avond was het heerlijk om in slaap te vallen met  de
muziek en zang van de band nog vers in het geheugen.

Waar dit was ???…….

VERRASSING……

Het ging nog even door.
Maandagmorgen, het booschappenlijstje ligt er nog
de wasmachine draait opnieuw.

Twaalf uur de deurbel gaat.
Oudste dochter en haar lief staan voor de deur.
‘We komen jullie halen’.
Hoezo halen……ik moet nog…..
Omkleden, dit is een bevel…..

We gaan, maar eerst de jongste dochter nog even oppikken.
(lief van de jongste dochter moest helaas werken).
Het wordt een gezellige middag shoppen en slenteren op een grote jaarmarkt.
En natuurlijk mag dan een cafxe9-tje niet ontbreken op zo’n gezellige middag.

Tijd om naar huis te gaan “dacht ik”, zo werd er n.l. gesproken door manlief en
de kinderen, alleen ging de route naar huis wel via een heel andere weg.
Mijn vragen worden met allerlei smoesjes beantwoord begreep ik later.
Onze terugrit eindigd bij een gezellig restaurant….,
waar ontbrekende schoonzoon ook al aanwezig is.
Er volgt een super fijn en liefdevol samenzijn…..

Was dit en verrassing ???
Wat is daar op je antwoord….
……”JA”…….

Advertenties

Nu nog elf……

Ze wordt al zo groot…..
Ze wordt al een beetje volwassen…..
maar is gelukkig ook nog kind….

Bijna twaalf is ze….

Ze maakt nog geen twaalf jaar deel uit van onze familie.
Ze was nog klein, toen haar vader een relatie kreeg met onze dochter.

Om het niet al te verwarrend voor haar te maken, hielden wij bewust wat afstand .
Ze had er immers al meerdere familie bij gekregen van haar moeders kant.

Toch lieten wij ons altijd wel even zien als ze bij haar papa en dochterlief was,
dat werd ook erg gewardeerd.
We kregen dan ook met regelmaat een mooie tekening of kleurplaat van haar.
Ook gingen we samen haar verjaardag vieren,
of Sinterklaas,
als ze bij haar papa en dochterlief was.

Ongemerkt ontstond er toch een band met dit meiske……..

Bijna twaalf is ze….

Geen oma……
maar de klik tussen ons is er….

Vaak doet ze even een belletje, als ze weer bij haar papa en dochterlief is.
H…. kom je ook, we gaan knutselen
H….kom je ook we gaan winkelen,
H….kom je ook we gaan fietsen,
H….kom je ook we gaan cache's zoeken,
en alles wat een beginnende puber nog meer wil.
"Karaoke" ….samen met haar voor de tv met een microfoon,
en dan maar meezingen.
Lachen…..
Want tegen zo'n jong talent kun je natuurlijk niet op.

Dan….is ze ineens weer kind.

Verstoppen voordat ze naar bed moet…..
De knuffels die bij haar in bed moeten….
Nog even het slapen uitstellen door maar lekker door te blijven kletsen.
Nog een hele dikke kus.
Welterusten lieve A….
Tot de volgende keer als je weer bij je papa en K….bent.

Bijna twaalf  is ze……..

Samen uit….

Ontmoeten…..
Koffie drinken…..
Bijpraten…..
Wandelen…..
Uit eten
En nog veel meer…….

Dit doen we een paar keer per jaar samen met broers, zussen, zwagers en schoonzussen,
zowel met mijn familie als met manlief zijn familie.

Dit keer een middag en avond met mijn familie…..

Op de afgesproken dag heeft het gesneeuwd en de voorspellingen zijn, dat er nog meer sneeuw op komst is.
Ons samenzijn is al een keer uitgesteld vanwege het slechte weer, dus is het erg 
spannend of iedereen het nu wel aan durft.

Gelukkig…… we zien het allemaal wel zitten.

We ontmoeten elkaar in een gezellige gelegenheid waar we koffie drinken met natuurlijk iets lekkers daarbij.
Er wordt bijgepraat over het wel en wee in ieders gezin.
Onze ontmoeting vind deze keer plaats op maar 24 km afstand  van onze woonplaats, dus voor ons bijna een thuiswedstrijd.
Het is bitterkoud als we uit ons lekker warme bruin cafxe9 weer naar buiten gaan.
Het is al schemerig……
We gaan richting de dierentuin waar we het unieke China festival of Lights gaan bezichtigen.
Gemaakt door veertig Chinese kunstenaars.
Deze Chinese kunstenaars hebben meer dan dertig metershoge lichtsculpturen gebouwd, waar ze ongeveer drie en een halve maand aan hebben gewerkt.

We lopen een route door mooie verlichte poorten, en langs de vele  prachtige lampionnen aan weerskanten van de paden.
Veel kunstig gemaakte dieren komen we op onze tocht tegen die veelal symbool staan voor iets…..
Ook schitterende verlichte planten en bloemen zien we op onze koude wandeling, het speelt zich n.l. allemaal buiten af.
Bijna alle lichtsculpturen zijn gemaakt van een hele dunne stof en lijkt op zijde, deze stof is grotendeels handmatig geverfd.
Ook zijn er olifanten gemaakt  van Chinees porselein en wel van kopjes, schotels, soepkommen, soeplepels, eierdopjes, bordjes etc. etc.
 
Dan komen we bij de draak die we al op veel  affiches hadden zien staan, de draak die symbool staat voor….geluk en voorspoed…..
Hij  is 8 meter hoog en gestrekt zou hij een lengte van wel 100 meter halen maar hij ligt daar gekronkeld en is dan 70 meter.

Prachtig…..

Er worden heel wat foto’s gemaakt, het is ook erg mooi door al de sneeuw die rondom ligt.
We vergeten bijna dat we ijskoude handen en voeten hebben, we genieten met z’n allen van al het moois wat we zien en horen.
We vergeten ook  bijna de tijd…..en letten ook niet meer op het weer….

We hebben afgeproken in het restaurant van schoonzoon en dochter ( Kaatje )
dat is eerst nog weer 24 km rijden.
We hebben allemaal trek…..
maar…. het begint weer te sneeuwen.

Wat nu…..
Ze moeten  allemaal gemiddeld nog anderhalf uur rijden voor ze weer thuis zijn.

Toch gaat iedereen er voor om te gaan eten bij dochter en schoonzoon.
Voor ons is dat in eigen dorp.
Onderweg trekt de weg al aardig wit op van de platgereden sneeuw.

We worden hoe kan het ook anders heel hartelijk ontvangen door Ro en Karin.
We hebben het gezellig en smullen van het lekkere eten. 

Buiten zijn er flinke sneeuwbuien te zien en het is  witter dan wit.
Nog geen aanstalten, om huiswaarts te keren !!!
het is te gezellig.
Karin geeft nog een rondleiding door haar restaurantkeuken.

Dan  is de tijd van vertrekken toch echt aangebroken.
Langzaam rijdend gaat ieder  weer naar eigen huis en haard, waar ze gelukkig allemaal veilig zijn aangekomen ondanks het slechte weer wat ze onderweg nog hebben gehad.

Het was weer een mooi en gezellig samenzijn……..

 

   

 
 

De wachtkamer….wachtruimte….

Wachtkamer…
wachtruimte…
in een ziekenhuis.

Zo was ik de afgelopen week twee keer in een wachtruimte van een ziekenhuis.

Niet voor mezelf…
De eerste keer ter ondersteuning van de jongste dochter, die een afspraak had bij de kaakchirurg voor drie verstandskiezen die getrokken moesten worden.
De tweede keer met manlief die naar de oogarts moest, en een chauffeur nodig had voor na de behandeling die hij moest ondergaan.

Je komt in een wachtruimte, je meld je aan….
Je mag plaats nemen….
Je kijkt om je heen en ziet dan dat we niet de enige zijn die moeten wachten,
deze kaak en tandheelkundige wachtruimte wordt gedeeld met de afdeling…urologie.

Dochter C. is erg nerveus voor wat er komen gaat en let dan ook niet zo erg op de dingen die zich in de wachtruimte afspelen.
Mams die zelf dus niets heeft te vrezen kijkt  wat om zich heen….
mensen observeren is toch wel leuk !!!

Haar oog valt op twee agenten die aan een tafeltje zitten met tussen hen in een geboeide man, de agenten praten wat met elkaar, de geboeide man zit er recht voor zich uit starend bij.
Wat gaat er door zijn hoofd….je zou het graag willen weten.

Er komt een man bij de baliemedewerkster en is erg zenuwachtig hij spreekt vrij luidruchtig en is snel in zijn woorden…
IK moet hier zijn, maar ik wil liever door mijn eigen tandarts geholpen worden…ik wil geen behandeling…ik kom alleen maar even kijken en wil eerst een gesprek.
De baliemedewerkster hoort de nerveuze man aan en hoort/ziet dat hij een licht verstandelijke beperking heeft .
…Heeft u een brief bij u ?
…Ja die heb ik, zegt de man
…Heeft u een ponskaartje ?
…ja die heb ik,
…Vind u het erg om hier te zijn en bent u erg nerveus,?
…Ja, ja jaja,
De baliemedewerkster staat hem heel rustig te woord en zegt hem dat dat hij eerst een gesprek krijgt als hij dat graag wil, de man mag plaats nemen bij ons in de wachtruimte.

Een man tegenover ons aan de tafel wordt opgeroepen door de afdeling urologie.
Hij komt even later terug en schud zijn hoofd…ik moet voor dit onderzoek een plas doen maar het lukt niet dus moet ik weer wachten…

Dochterlief wordt opgeroepen, mams gaat ook mee dat is onderling afgesproken.
Na enig overleg met de kaakchirurg wordt er besloten geen drie maar eerst twee verstandskiezen te trekken, anders zou ze een week lang niet goed kunnen eten.
Ze krijgt de nodige venijnige prikken voor de verdoving van de kaak en de omgeving daarvan, geen pretje dat kon mams zien aan dochterlief haar krampachtig gebalde vuisten.
Na de prikken mochten we weer plaats nemen in de wachtruimte, de verdoving moest inwerken…

De agenten en hun geboeide man zaten er ook nog, weer denk je…man wat heb je toch gedaan dat je hier zo voor je uit starend geboeid zit met twee agenten…
De geboeide man wordt opgeroepen door de afdeling urologie, xe9xe9n van de politieagenten gaat mee en ook deze geboeide man moest een verplichte plas doen maar dan met een agent in zijn kielzog  dus ook mee de WC in, maar wat bij de tegenover ons zittende wachtende man niet lukte was bij de geboeide  man zo geklaard, en mochten agent en geboeide man weer plaats nemen in de wachtruimte.

De tegenover ons zittende man komt ook na de tweede keer opgeroepen te zijn teleurgesteld terug in de wachtruimte en  zucht…weer geen plas…weer wachten…weer water drinken….

Ja een beetje water daar had dochterlief ook wel zin in want ze had een vieze smaak in de mond, dat was lachen… ze nam een slok maar inplaats van dat het door haar keel ging kwam het water er net zo snel door de neus weer uit …de verdoving werkte dus goed…

Daar kwam de inmiddels opgeroepen zenuwachtige man die alleen maar een gesprek wilde, bijna in een draf de spreek/behandelkamer weer uit, griste zijn jas van de kapstok keek niet meer op nog om maar liep met een lach op zijn gezicht zwaaiend met zijn ponskaart de wachtruimte uit.

Voor de derde keer kwam de man die maar niet kon plassen, opgelucht de behandel kamer uit eindelijk…de aanhouder wint….
Met een lach op zijn gezicht liep hij de wachtruimte uit.

Drie kwartier waren er verstreken voordat dochterlief weer werd opgeroepen, onze vraag was of de verdoving nog wel voor honderd procent zou werken.
Dat was dus niet het geval er moest  nog extra verdoofd worden tijdens de behandeling, ook dit was heftig  de ene verstandskies was nog helemaal niet zichtbaar maar moest toch weggehaald, want hij veroorzaakte nogal wat ontstekingen.
Tijdens de behandeling  kwamen ze nog een cyste tegen, ook maar gelijk weggehaald.
We werden tijdens de behandeling goed op de hoogte gehouden met alles wat ze deden, mams mocht zelfs even meekijken.
Nadat de kiezen getrokken waren en alles netjes afgewerkt was en de instructies en medicijnen voor de pijn gegeven waren mochten ook wij gaan.
Dochterlief had veel pijn en daardoor hadden mams en dochter niet veel aandacht meer voor wat er om hen heen gebeurde.

Maar wel gezien dat de agenten met hun geboeide man ook al niet meer in de wachtruimte aanwezig waren.
Je zult dus nooit weten wat er in het hoofd van de geboeide voor zich uit starende man ging…….
Je zult dus nooit weten of hij toch nog met een glimlach de wachtruimte uitgelopen is…..

Dochterlief en haar mams lopen gearmd de wachtruimte uit, dochter met een vertrokken gezicht van de pijn en mams !!!
Die loopt met een glimlach op haar gezicht naast haar dochter want ze weet dat ze deze dag verder gaat gebruiken om  haar dochter heerlijk te verwennen en vertroetelen.

De wachtruimte waar ik met manlief zat was in een ander ziekenhuis, om acht uur s’morgens dat was erg vroeg en iedereen moest dan ook nog wakker worden…
Er waren nog maar weinig mensen aanwezig, en de mensen die er zaten hadden duidelijk nog geen zin in een gesprekje.
Ook wij zaten met onze gedachten nog bij ons warme bedje, dus hebben we maar wat zitten lezen tussen de oproepen van manlief door.
Zoveel je in het ene ziekenhuis zag en hoorde zo stil en rustig was het in het andere ziekenhuis.

Wel liepen we hier ook gearmd het ziekenhuis uit,  omdat manlief wazig zag van de vloeistof die een paar keer in zijn ogen waren gedruppeld door de oogarts.
Met en glimlach op het gezicht stapten we in de auto en heb ik manlief weer heelhuids thuis gebracht waar ik hem de hele dag lekker verwend en vertroeteld heb….   

 

Mijn moeder…..

x85x85.07-08-2003x85x8507-08-2009x85x85.

—Ze had een lieve  man,
—ze had vijf kinderen,
—ze was erg  zorgzaam ,
—ze gaf veel liefde,
—ze was er wanneer je haar nodig had,
—ze was er voor haar kleinkinderen
—ze cijferde zichzelf altijd weg,
—ze deed veel voor de kerk,
—ze leefde mee met haar medemens,
—ze onderhield de familiebanden.

—Ze hield van fietsen,
—ze hield van Lezen,
—ze hield van puzzelen,
—ze had altijd ( uitdeel ) snoep in haar tasje
—ze was creatief,
—ze mocht graag een gesprek aan gaan,
—ze wilde dit allemaal nog heel lang blijven doenx85.

————————————–

—Ze was erg  vaak moe
—ze was niet meer  wie ze was.

————————————-

—Ze had kankerx85.
—ze was er altijd zo bang voor geweest,
—ze was lamgeslagen,
—ze ging naar het ziekenhuis,
—ze wist dat dit het begin van het einde was,
—ze was opgegevenx85.

—Ze hield het nog zeven weken volx85x85..
—ze gaf zich over ,
—ze was helemaal op.

————————————

—Ze is er niet meerx85x85

                             –07–08×972003, overleden

Deze dagen ben ik weer heel dichtbij het laatste moment van het leven
van mijn  moederx85..moeilijkx85…

Maar ik koester de  warmtex85liefdex85 en de geborgenheid die ze altijd gaf.

—————————Ze  was mijn moeder———————–