Het geluid in de stilte…..

 

Ze houd van de stilte…..
maar is dan liever niet alleen…..
Ze houd van alleen zijn…..
maar niet van de stilte…..

Ze zal een jaar of elf geweest zijn.
Laten we haar Jopie noemen dat was het koosnaampje wat haar vader haar gaf toen ze klein was.

Jopie en haar broers en zusje gingen nooit met hun ouders op vakantie, om de eenvoudige reden dat er geen geld was voor vakantie.
Het vakantiegeld werd besteed aan kleding en verdere nodige behoeftes.
Wel gingen Jopie en ook haar oudere broer met enige regelmaat bij ooms en tantes logeren in de vakantieperiode.
Zo ook die vakantiedag dat Jopie zou afreizen naar een oom en tante in Overijsel.
Jopie haar ouders hadden geen eigen vervoer, dus werd er besloten dat ze met de trein zou reizen.
Het zou maar drie kwartier zijn met de trein en er werd Jopie precies verteld dat ze na drie tussenstations bij de vierde stop uit moest stappen.
Daar zou een vriend van Jopie haar oom en tante haar weer van de trein halen met de auto, want ook oom en tante hadden geen eigen auto.

Vader bracht Jopie naar het station en zette haar op de trein.
Ze zwaaiden naar elkaar en daar ging Jopie.
Eerste tussenstation…tweede tussenstation…derde tussenstation…
Dan komt het vierde station, waar ze uit moet stappen.
Het klopt allemaal, de naam van het station,
en ook de tijd dat ze daar aan moet komen.
De grote zwart witte stationsklok geeft …5 uur…aan
Jopie stapt uit en loopt naar de uitgang van het station waar volgens de afspraak de vriend van oom en tante al op haar zou staan wachten.

Dan…geen….vriend van oom en tante.

Jopie wacht….
Was het eerst erg druk bij het station, werd het er nu stil.
Iedereen was naar het adres gegaan waar ze werden verwacht.
Jopie wacht….
en kijkt naar iedere auto die aan komt rijden,
en naar de grote zwart witte stationsklok.
Half zes…Zes uur…
Dan is er weer wat drukte, er komt een trein aan bij het station
Ze moet heel nodig plassen maar durft niet te gaan want stel je voor als hij dan net zou komen.
Ze word bang zijn ze haar vergeten ?
Jopie kan nergens heen, ze kan alleen maar wachten….

Ze voelt zich opgesloten in het schaarse licht en de stilte om haar heen.

Alleen het geluid van een enkele …voorbij… rijdende auto fietser of voetganger is te horen
De grote zwart witte stationsklok tikt door.
Half zeven…Zeven uur…
Weer wat drukte er is weer een trein aangekomen.
Haar plas heeft ze ongemerkt achter een struik in een bloemenperk gedaan,
ze kon het niet langer ophouden.
Het huilen staat Jopie nader dan het lachen, wat moet ze doen….

Dan komt er weer en auto…
hij stopt…
zou dat…
gelukkig hij was het….

….Hij was Jopie vergeten….

                  

Jopie heet al lang geen Jopie meer.
Maar de Jopie van toen is nu een vrouw die nu nog heel erg veel moeite heeft met:

Wachten in de stilte…
Stilte, waarin ze alleen het geluid hoort van voorbij rijdende auto’s…

Het eerste wat ze s’morgens doet als ze uit bed stapt,
…..de stilte verbreken door de radio zachtjes aan te zetten….

….Anno 2010….

Het gemiddelde gezin gaat toch minstens xe9xe9n keer per jaar met vakantie…
Het gemiddelde gezin heeft een auto…(of twee)
We  zijn bijna allemaal mobiel bereikbaar….
Er rijden meer treinen in een uur…
Het is drukker op straat…
De jeugd is mondiger…

Advertenties

17 thoughts on “Het geluid in de stilte…..

  1. Wat weer prachtig geschreven allemaal. Ik ben weer bijgelezen en heb helemaal te doen met Jopie. Dat moet verschrikkelijk geweest zijn.

    Ik wens jullie voor 2010: gezondheid, geluk en liefde. Dat het maar een goed jaar mag worden.

    Liefs,

    Liane

  2. Hanny wat heb je dit weer beeldend geschreven.
    (misschien een bundel maken?)
    Het trotse en spannend gevoel tijdens de reis,het verwachtingsvolle gevoel, en bovenal het verlaten en angst gevoel van Jopie kwamen zeer sterk naar voren.

    Je eerste 4 regels zijn prachtig.

  3. Een hedendaags kind zou dit inderdaad niet overkomen, mobiel bereikbaar, de mondigheid ja.

    Nu gebeuren er weer andere dingen. Elke tijd heeft zijn gevoeligheden.

    Nu zijn ouders tegenwoordig wel wat bezorgder en zullen hun kinderen ook niet meer zo snel alleen laten reizen, ergens wel jammer, want ze leveren daar ook een groot stuk vrijheid mee in.

  4. Nou, ik kan weer wat doen. Heb een laptop van’t werk en zo kan ik enig werk verrichten maar natuurlijk ook de weblogs checken en zelf updaten. Dat laatste moet ik nog doen. Het gaat nu redelijk met mij. De hernia is natuurlijk niet ineens weg, maar die blokkade in mijn rug zorgt ervoor dat de pijn goed te dragen is. Nu maar rustig aan doen en hopen dat een operatie niet nodig is.

    Dank voor je lieve bericht!

  5. @Thxe9rxe8se, ja….ik was dat kind….
    In mijn blogs schrijf en vertel ik over belevenissen uit mijn leven.
    Vaak is het een stukje onverwerkt verdriet uit mijn leven wat ik van mij af schrijf…
    Maar er zijn ook mooie dingen uit mijn leven die aan bod komen hoor….

    liefssssss, Hanny

  6. Lieve,lieve Hanny,

    Wanneer je de wortels hun gang laat gaan dan woekeren ze zich door heel je denken en voelen.
    Ze nemen het bewustzijn van je over en ze laten het niet toe dat je gaat voelen.
    Jouw gevoel zal sterker zijn dan deze wortels, daar ben ik van overtuigd!!
    Je weet me te bereiken?!

Spreken is Zilver, Zwijgen is Goud. Zo leuk.... dat jij mij bezighoudt!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s