Lang geleden….

Een herinnering…

Ze was een meisje van nog geen tien jaar, en had een twee jaar oudere broer.

Ze woonde in een  bosrijke omgeving met weinig huizen, ze had dus geen buurkinderen om mee te spelen.
Maar ze miste ze ook niet, op school speelde ze toch wel met kinderen en ze had wel een vriendinnetje die in hetzelfde dorp woonde.
Haar school stond niet in het dorp ,er was wel een school maar zij moest naar de christelijke school en die was zo’n vijf km verwijderd van haar huis.

Een dag in de winter…..

Het was s’morgens vroeg tegen zeven uur toen moeder haar oudste twee kinderen wakker maakte om naar school te gaan.
Vader was al met de fiets vertrokken naar zijn werk.
Het was koud heel erg koud en het had die nacht gesneeuwd, en ook al dagen achter elkaar stevig gevroren.
Het was een dag dat  ze niet met de fiets naar school konden er lag te veel sneeuw, dus moesten ze lopen….
Moeder zorgde dat ze dik ingepakt en warm aangekleed naar school gingen, een rugzakje met daarin de nodige boterhammetjes, melk en een stukje worst, en niet te vergeten…sokken…droge sokken voor als ze natte voeten kregen door de hoge sneeuwduinen waar ze doorheen moesten banjeren.
Het was nog donker toen ze de sneeuw instapten om naar school te gaan, moeder zwaaide hen na.
Ze mochten over het dichtgevroren  kanaal lopen.(een kanaal wat naast hun huis tot aan school doorliep)
Het eerste stuk liepen ze nog door de bossen, het sneeuwde ook al weer en een ijzige kou waaide in hun gezichtjes.
Ze liepen stevig door ….zo goed en kwaad als dat ging want er onstonden flinke seeuwduinen, en ze moesten toch op tijd op school zijn !!!
Ze kregen koude voeten en hun handen bleven ook niet warm ondanks dat ze zo goed ingepakt waren.
…Doorlopen… zei grote broer tegen zijn zusje, anders komen we te laat op school.
En te laat kwamen ze….
Door en door koud met bijna bevroren vingertjes en tenen kwamen ze het schoolplein oplopen
waar ze liefdevol en in een warm schoollokaal werden opgevangen door de "meester en juffrouw".
Broer en zijn zusje waren blij dat ze er waren…..
maar het huilen stond hen  nader dan het lachen.
Ze mochten hun sokken en handschoenen bij de grote zwarte kachel die in het lokaal stond leggen,en hun droge sokken uit het rugzakje aantrekken.
Ook mochten ze warm worden bij de grote zwarte kachel, want schrijven ging niet met zulke koude handjes, de juf nam zo nu en dan de kleine koude kinderhandjes in haar warme handen en wreef tot ze weer warm aanvoelden, eerst begonnen de handjes dan te tintelen en daarna heel erg te jeuken.
Waren ze opgewarmd…..dan was hun plekje  weer in de schoolbanken……

Dan is het middag……half vier de school gaat uit.

Inmiddels sneeuwt het niet meer,
de wind is nog wel snerpend koud.
Broer en zijn zusje zijn goed ingepakt en gaan weer op pad om naar huis te gaan.
Ze worden het eerste gedeelte vergezeld door wat klasgenootjes…. dat is dolle pret met z’n allen.
Sneeuwballen gevecht…door de hoogste sneeuwduinen lopen tot je middel in de sneeuw wegzakken  dollen…dollen…wat een plezier de kou voelen ze op dat moment niet.

Ze vergeten de tijd……

Het wordt al schemerig als ze voelen en er achter komen dat ze nat en koud zijn en ook  nog een heel eind moeten lopen om thuis te komen.
Broer roept zijn zusje….kom we moeten naar huis, anders wordt moeder ongerust.
Als ze samen terug naar huis lopen merken ze pas hoe koud het is, ze lopen zo hard ze kunnen om maar warm te blijven…..

Het is al bijna donker als ze thuis komen en ze moeder in de kou op het ijs zien staan, ze staat haar kinderen op te wachten, moeder was ongerust.
Met veel liefde worden broer en zijn zusje van hun natte kleding ontdaan, waarna  ze ieder aan en kant van de warme kachel op een kussen op de grond gaan zitten waar ze genieten van een mok thee met wat lekkers erbij.
Dan zijn het de warme moederhanden die haar kinderen met veel liefde omarmen.

Dit was een winterdag van jaren terug……..
Zo waren er nog veel meer winterdagen in haar leven…..

 

 

Advertenties

11 thoughts on “Lang geleden….

  1. wat een mooi verhaal, je zou er zo een tekening van Anton pieck bij kunnen plaatsen.
    Zulke hoge sneeuwduinen waren hier in de winter van 1979.

    (bij je vorige reactie bij mij had je vergeten om je url code in te vullen :)))

  2. @ Melody, ja ik schaam me rot dat de koffie inmiddels koud is geworden…..
    En ja dit hoofd heeft het erg druk momenteel en draait overuren….

    De keren dat ik in de hoofdstad van Drenthe loop, kijk ik ook altijd heel erg om me heen of ik je niet ergens zie….

    Maar we gaan toch zeker nog voor een kopje hete koffie….als mijn hoofd weer wat rust heeft gevonden.
    Goed ???

  3. Ja, laten we dat nu eens gaan plannen mams en Melody. Ik kan het best op een maandag of dinsdagmiddag. Jullie?

    Mooi verhaal trouwens mams, ik weet natuurlijk wie de hoofdpersonen zijn en ik weet dat je nog steeds op die trouw van oudste broer kan rekenen.

  4. Ik kan meestal elke middag wel op de woensdagmiddag na dan.

    Iedere andere middag is prima….
    Roepen jullie maar!

    Enne Hanny? Extra vette knuffel voor jou hoor, dat de rust maar snel terug mag komen tussen je oortjes!

    Knufff voor beiden!

Spreken is Zilver, Zwijgen is Goud. Zo leuk.... dat jij mij bezighoudt!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s