Toen….1972…

Leuk dat je er weer bent ,loop je nog een stukje met me mee naar …toen…

Het gebeurde twee keer….
In 1972  van half februari tot  half mei…..en in 1976  van begin juni  tot  begin september.
Twee keer een zwangerschap, die na zes maanden in het ziekenhuis verder ging.

Zo zit je aan tafel lekker te genieten van je eten, en zo lig je in de ambulance op weg naar het ziekenhuis.
Nee niet weer….a.u.b. laat ons dit kindje houden.
Gelukkig werden we in het ziekenhuis liefdevol  opgevangen en werd alles in het werk gesteld om dit kindje te behouden….Zelf moest ik daar ook wat voor doen…rust…en dan niet thuis maar in het ziekenhuis.
Dat het tot het einde van de zwangerschap zou duren dat had ik niet verwacht, maar je hebt  er toch alles voor over om een gezond kindje te krijgen.
Met nog vijf a.s. moeders lag ik op een zaal, de eerste weken plat liggen daarna zo nu en dan wat rondlopen… weer plat liggen… want het ging toch niet goed… zo ging het tot het eind van  de zwangerschap.

Een super lief team van doktoren verpleegsters (toen nog weinig broeders) zorgden enorm goed voor  ons, in die tijd hadden ze toch echt nog wel tijd voor je.
Je kon met hun lachen …je kon met hun huilen…maar dat laatste deed ik meestal  s’nachts als ik niet kon slapen en zo bang was dat ons kindje het niet  zou redden…De nachten duurden vaak lang…en je hoorde om het half uur de kerkklok slaan, vreselijk vond ik dat (nu dus ook nog).
Overdag leefde je naar het bezoekuur toe wie zou er komen ??
En dan de post… gelukkig waren er veel mensen die aan me dachten, wat kun je dan blij zijn met zo’n klein gebaar, waar je dan weer zoveel kracht uit put.                         

Ons kindje bleef dankzij de …rust… en goede verzorging, de volle negen maanden in het warme holletje bij mamma in de buik, tot het moment daar was………………Een dochter…ons meisje…Blijdschap…Liefde…Warmte…Geluk……

Er waren ook en leuke momenten in de tijd dat ik er lag.
De eigengebakken appeltaarten die mijn lieve (wijlen) moeder voor ons mee nam, waar we allemaal inclusief het verplegend personeel erg naar uitkeken want die waren toch lekker…mmmm…
Dan bij het wisselen van de avond/nacht zusters werd er vaak wat gehaald bij de snackbar om de hoek en wij mochten daar ook van mee genieten en weer…mmmm…
Na negen maanden met… veel rust…veel eten…en zwanger zijn…waren er heel wat kilooootjes bij gekomen.Maar het is allemaal weer goed gekomen hoor……

 

8 thoughts on “Toen….1972…

  1. Ik heb weer met volle aandacht zitten lezen, ook al ken ik de verhalen, het doet toch weer wat met je om het opnieuw te lezen, knap geschreven en jullie hebben twee erg mooie dochters!!
    Lfs

  2. Grappig om te lezen dat post zo belangrijk kan zijn! Tegenwoordig sturen we de verjaardags/kerstkaarten digitaal terwijl gewoon iets door de brievenbus krijgen, in mijn ogen, nog leuker is.

    Ik kan me de angst goed voorstellen die je hebt gehad in het ziekenhuis. Hadden alle dames die er lagen dat?? Nu lijkt me dat ook iets wat in de tegenwoordige tijd nog zo is, ik geef meteen toe dat ik van zwangerschappen weinig verstand heb😉

    Nog bedankt voor het delen van de herinneringen aan Ronnie.

    Knuffel van ons tweeen

Spreken is Zilver, Zwijgen is Goud. Zo leuk.... dat jij mij bezighoudt!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s