Toen…… en nu……

Het is 38 / en een half jaar geleden.
Het is zo ver…na 9 maanden een super mooie en blijde zwangerschap gehad te hebben,  kondigde ons zo gewenste kindje zich aan.
We waren blij… straks zouden we ons kindje mogen aanschouwen en in de armen houden, dus even doorzetten en op de tanden bijten, met zo’n mooi vooruitzicht ga je er voor met alles wat je in je hebt.
Het was zwaar…het duurde lang….veel te lang …er gingen 3 dagen en nachten voorbij met de nodige heftige weeen, voordat ons kindje er was…..het bleef stil…angstvallig stil…paniek… ons kindje…  ons zoontje huilde niet….Wat er toen gebeurde,  mondje uitzuigen, onderste boven met de nodige klappen op z’n kleine billetjes, in een badje met afwisselende temperaturen van het water en jaaaaa… daar waren de eerste kreetjes het klonk ons als muziek inde oren, maar het had te lang geduurd 25 min. voordat we zijn eerste kreetjes hoorden en hij ging ademhalen…dus hals overkop ging ons kindje onze  Ronald-Marcel  (Ronnie)  naar het ziekenhuis.

Ik…. de moeder…  mocht niet mee en bleef verdrietig achter met de kraamverzorgster, gelukkig ging mijn lief, de kersverse pappa wel mee met zijn zoontje.
Ronnie werd in de couveuze gelegd, niet vanwege zijn gewicht want hij woog 3500 gr. maar hij kon zijn eigen lichaampje niet op temperatuur houden.
In die tijd moest de moeder van een pasgeboren kindje zeker 10 dagen in huis blijven, maar ik mocht toch na 4 dagen naar mijn kindje, nou ja ik mocht achter het glas naar hem kijken en dan ook nog in de couveuze, wat wilde ik hem graag vasthouden en aanraken en zeggen dat ik zo zielsveel van hem hield maar helaas dat mocht niet.
Mijn lief ging er iedere dag heen maar alles wat hij mocht was…Ronnie zien achter glas en in de couveuze.

Na tien dagen moesten we met spoed naar het ziekenhuis komen, het was kritiek…..
…..onze Ronnie is overleden zonder dat zijn mamma en pappa er bij waren…….

Ronnie bleef in het ziekenhuis… we mochten hem nog xe8xe8n keer zien en aanraken voordat hij in het kistje werd gelegd en wij hem in besloten kring naar zijn grafje hebben gebracht.

                    ——————————————————————————–

Anno 2009 :

Wat ben ik blij dat de tijden veranderd zijn, pas hoorde ik van een vriendin haar nichtje en haar vriend hadden een kindje gekregen en dat kindje is na negen dagen overleden.
Het verschil : de ouders mochten bij hun kindje zijn en het aanraken en vasthouden…en hun overleden kindje mee naar huis nemen in zijn wiegje leggen wat al maanden op hem stond te wachten,   om rustig afscheid van hem nemen.
Van he ziekenhuis kregen ze heel vel tastbare herinneringen mee wat maar met hun kindje te maken had gehad, van een pampertje tot een troostdekentje……
Het kindje werd begraven zoals de pappa en mamma dat graag wilden….

                ————————————————————————————-

Wat GEEN verschil is tussen toen en nu :

                              ………..HET ENORME GEMIS VAN JE KINDJE………..

Advertenties

15 thoughts on “Toen…… en nu……

  1. Wat ontzettend goed van je om het eens op papier te zetten. Het is een andere manier van een confrontatie. Als je het op kunt brengen moet je dit vaker doen. Je hebt genoeg momenten in je leven waar je over zweeg terwijl er geschreeuwd mocht worden. Wel weer vreemd om te lezen, onze grote broer….
    Maar wie weet, kom ik hem ooit nog tegen!

  2. Als moeder van een prachtige dochter, werkend in een ziekenhuis (waar ik van alles hoor en zie) zit ik hier met tranen in mijn ogen. Ik wist het, Karin had het mij schijnbaar ooit eens verteld, maar was het vergeten. Wat een verdriet, wat een verschrikking en hoe moet je dat ooit verwerken zonder je kindje in de armen gehad te hebben? Wat goed van je dat je het nu hebt vastgelegd op je log, inderdaad zoals Kaatje al schreef een andere manier van een confrontatie. Hele dikke knuffel en een kus!!!!

    Liane

  3. he skot, EINDELIJK, zo je het op schrijft komt het voor ons ook heel dichtbij.
    jullie zoon.

    vlinder op mijn hand gevlogen,
    stil…. en onbewogen
    rust je wat.

    Ik zie je transperante vleugels
    haast craquelxe9 als
    breekbaar glas.

    Toch was het als een stille groet,
    dat je even bij me was.

    dikke txfbt

  4. Erg veel respect!!! Om het zo op te schrijven erg dapper en zeker goed.
    Het is gewoon heel erg verdrietig.
    U schrijft erg mooi.
    Fijn weekend
    Sabine

  5. Zit hier met een enorme brok in mijn keel te lezen. Wat een enorm verdriet en gemis moet dit gegeven hebben. Tegen het licht van die tijd, misschien wist men niet beter, maar hoe anders is het gelukkig nu. Dit verlies draagt men een leven lang met zich mee. Fijn is misschien niet het goede woord, maar dat is wel wat ik vooral ervaar: FIJN dus dat je dit met ons wilde delen.

  6. Ik heb gelukkig drie gezonde kinderen, maar wat moet het zwaar zijn er een al zo snel te moeten missen, dan ook nog zonder er (fysiek) afscheid van te hebben kunnen nemen, hem te kunnen strelen, je tranen met hem te delen…

  7. ik zag het logje bij dochterlief en kon het niet laten om hier te lezen. Nu zit ik te janken achter mijn pc’tje…… Ik heb 2 vriendinnen die hun kindje zijn verloren en ik heb van heel dichtbij gezien hoeveel pijn dat doet. Wat een gemis….
    Zels ik, de vriendin heeft beide kindjes in mijn armen mogen houden. Fijn dat dat ieg nu beter gaat, maar u heeft dat niet zo mee mogen maken. Zelfs ik word boos als ik lees hoe dat vroeger ging.

    vr gr S.

  8. Ik kwam hier lezen via uw dochter… haar verhaal naast het uwe lezen… En vooral dat geen afscheid heeft mogen nemen lijkt me heel erg zwaar… Sterkte zoiets blijft je bij…

  9. Via de blog van Liane kwam ik hier terecht en tot mijn grote schrik lees ik hier een verhaal die op de mijne lijkt (mijn zoontje overleden toen hij bijna vijf maanden oud was, mijn dochtertje overleed in de 20ste week van mijn zwangerschap), al is de tijd na het overlijden niet te vergelijken. Gelukkig is er veel veranderd en kan en mag tegenwoordig alles. Van mijn kindjes heb ik gisp- en inktafdrukjes, troostdekentjes, foto’s, film, een eigen blog, enz. Het verdriet en gemis zijn het zelfde, maar het is zo fijn en doet goed om het te hebben.
    Wat prachtig dat na al die moeilijke jaren deze blog een uitlaatklep kan zijn, een plek waar het verdriet opgeschreven mag worden en waar je reacties krijgt.

  10. lieve mama,
    Ik ben ZOOO TROTS op je, dat je dit hebt verteld. Het raakt me enorm, en hoop alleen maar dat dit je een beetje kan helpen. Zoveel jaren later maar nog steeds zoveel pijn en verdriet. Weet dat je de liefste, zorgzaamste en allerbeste mama bent die er is, je bent er altijd voor ons geweest en nu ben ik er dubbel en dwars voor jou. Hou van je!
    Dikke tuut Cindy

Spreken is Zilver, Zwijgen is Goud. Zo leuk.... dat jij mij bezighoudt!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s