Mijn rugzak

Soms zijn er van die dagen die je liever overslaat,vandaag was zo’n dag. Iedereen die wel eens met een bedrijfsarts te maken heeft gehad weet vast wat ik bedoel. Het maakt dan zeker nog wel uit in wat voor situatie je verkeerd om je te moeten ”verantwoorden" tegenover deze man/vrouw,want zo voelt het voor mij.Ik kom er niet omdat ik een operatie heb ondergaan, of iets gebroken heb, dat zijn vaak zichtbare en bewezen klachten waarom je niet meer aan het arbeidsproces deelneemt. Aan mij zie je het niet !! alleen mijn naasten zien en weten hoe ik mij nu al bijna een jaar voel…Ken je het een…BURN-OUT…Je staat zo machteloos tegenover jezelf je herkend jezelf niet in deze situatie en moet accepteren dat je dit door moet maken om weer bij jezelf te komen en er zelfs nog beter uit te komen. Je onverwerkt verdriet uit je leven moet je gaan verwerken, alleen lukt je dat niet, ook niet met heel veel lieve mensen om je heen,die het beste met je voor hebben. Gelukkig is daar dan de profesionele hulp die je geboden wordt en waar je je hele rugzak bij leegd, die je stapje voor stapje  weer naar de "bewoonde wereld" begeleid, ook al gaat dat met vallen en opstaan…..Maar dan is daar de bedrijfsarts, waar je je dan om de 6 weken moet "verantwoorden"  wat mij heel veel energie kost en waar ik dan ook leeg weer vandaan kom…maar die beste man doet ook z’n werk(best),en praat naar wat hem geleerd is!!!!!!

5 thoughts on “Mijn rugzak

  1. HOihoi, ik kom hier via Kaatje….. ik herken je verhaal! De ellende wat dit deel uit mijn rugzak betreft begon in 1999 en nu, bijna 10 jaar later, ben ik er nog steeds niet. Ik hoop zeer oprecht dat het voor jou vele malen korter mag duren en je je snel weer helemaal topfit zult voelen!
    Het is je in ieder geval van harte gegund!
    EN tja die arbo-artsen…. je moet t maar net treffen, als treffen de meeste lotgenoten van ons het zeker niet!
    Lieve groeten Melody

  2. Dag lieve mama van Kaat,

    Stoer dat je een weblog bent begonnen om je verhaal te doen. Er heerst nog teveel onbegrip over het gegeven “burn-out”, want mensen zien niets aan je. Heb er zelf ook mee te maken gehad en weet wat het is om aan de bedrijfsarts / Arboarts te moeten “bewijzen” dat je echt niet meer uren kunt werken dan je op dat moment doet (en dat de gedachten aan meer uren je al aan het huilen maken). Het heeft me wel geleerd om op mijn strepen te gaan staan. Artsen staan voor mij niet meer op een voetstuk als voorheen.
    Ik gun het je dat het je lukt om te blijven aangeven wat jouw behoeften zijn en waar jouw grenzen liggen. xc9xe9n ding is zeker: je komt er sterker en rijper uit dan je er inging…

    Knuffel! Lennig

  3. Hallo moeder van Karin,
    Wat goed dat u een log begonnen bent! Voor mij werkt het webloggen erg ontspannend. Ik schrijf er van alles op en van me af. Heus het werkt. Ik hoop dat u zich snel weer beter gaat voelen. U hebt in ieder geval een heel lieve dochter.

Spreken is Zilver, Zwijgen is Goud. Zo leuk.... dat jij mij bezighoudt!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s